Pokazać Pięknych Ludzi.
ONI SĄ. Czasem obok nas, czasem w miejscach nam nieznanych.
Mimo całego zła świata piękno w ludziach istnieje.
Docenić artystę jeszcze za życia.
Poznałem setki wspaniałych poetów. O większości z nich świat wie bardzo mało, lub nic. Dla wielu trudno jest powiedzieć coś dobrego o drugim poecie. Trudno zaryzykować twierdzenie, że ktoś inny pisze dobre wiersze. Bo co jeśli się okaże, że nie przeszedł do “klasyki”, a myśmy ma niego postawili?
A co jeśli wypromujemy kolegę, a sami pozostaniemy nieznani? Co jeśli okażemy komuś serdeczność, a on się potem od nas odwróci? Co, jeśli postawimy ma wiersz, który okaże się plagiatem? A tak w ogóle, to po co mówić o kimś innym, skoro powinno się mówić o mnie?
Trudne pytania? Tylko wtedy, kiedy pozostaniemy w ich kręgu. Jeśli za punkt wyjścia weźmiemy własne, autentyczne czytanie poezji, wszystko ukaże się w innym świetle.
Tam jest autentyczny przekaz!
Tam tkwi cząstka prawdy o nich, o mnie, o nas.
Wiersz jest chęcią rozmowy, porozumienia.
Więc rozmawiajmy. fddddddd Inaczej rozmowa będzie dwuglosem schizofrenika.
Dodawać odwagi.
Niepewność poety jest tak daleko posunięta, że często nawet pisząc dobre wiersze nie nazywa się poetą. Ten, który robi buty, bez wątpienia jest szewcem. Piszący wiersz ma jednak obawę przed nazwaniem siebie właściwie. Dlaczego? Poprzez fałszywą skromność? Raczej poprzez ciągłe krytykanctwo i deprecjpnowanie tego co zostało napisane. Ile razy słyszałem głosy na temat uznanych już poetów, że nimi nie są. A kim są? Zecerami?
Dodawać odwagi należy po to, by zaistniały wiersze, które jeszcze nie zostały napisane. Codzienne obowiązki, brak zainteresowania twórczością, ciągłe pytanie -Po co to robić, skoro to nie przynosi pieniędzy?- powodują, że poeta odkłada pióro. W ten sposób zabijamy możliwość rozwoju języka, rozumienia świata. Niknie uroda i mądrość jeszcze przed zaistnieniem.
Tworzenie pomostów. Pomiędzy czytelnikami, poetami, językami, narodami, ludźmi.
W książce opisani są ludzie piszący w 10 językach, mieszkający w kilkunastu krajach. Okazuję szcunek polskiej poezji, jak również twórczości innych narodów. Pokazując innych, mamy możliwość zaprezentowania się na ich łonie. Z pełną dozą akceptacji. Okazuje się, że nasze wiersze są czytane, prezentowane w szacownych miejscach, tłumaczone ma inne języki, drukowane.
Przyjaźń można zawrzeć nie tylko w dzieciństwie, również w wieku dorosłym.
Pisząc książkę, publikując poszczególne artykuły, odbywając spotkania – nawiązało się wiele wspaniałych relacji. I to postępuje. To dopiero początek. Nagle bowiem okazało się, że istnieje świat pięknych ludzi. Są prawdziwi, można ich spotkać, napisać do nich. Wszechświat nie zionie pustką.
Ocalić język.
Obecnie duża cześć polskich dzieci rodzi się poza granicami kraju.
Jeśli nie bedą one oswojone z ojczystym językiem, będzie on skazany na częściową degradację. Poezja opiera się na słowie. Należy ją właściwie zaprezentować, zachęcić dzieci do tworzenia w języku przodków. Prowadzę zajęcia poetyckie w Polskiej Szkole w Londynie. Niektóre dzieci dopiero pod ich wpływem zaczęły pisać po polsku! One chcą tworzyć, rozwijać się! Bez zadbania o to, by zainteresować je językiem polskim, one bedą tworzyły w innych językach. Mamy przykłady z Francji, USA (duże emigracje) – język polski został tam zaprzepaszczony. Nie można pozwolić na to, by to kontynuować. Należy przerwać indolencję i kłótliwość. Słabość, bezradność, brak jakiejkolwiek szerszej koncepcji rozwoju języka jest faktem. Nie można się na to zgodzić. Jest wiele przykładów, gdzie nawet dzieci “ludzi kulkury” nie znają języka polskiego. Potrzebne są więc małe kroki, które bedą zmierzały w innym kierunku.
Rozwój języka polskiego.
Prezentując twórców pośród szerokiej publiczności polskiej i międzynarodowej poeci zostają ośmieleni do tworzenia. Zaczynają pisać. A to oni właśnie rozwijają język polski.
Pokazać jakość polskiej poezji.
Patrząc na nasze teksty przez pryzmat poezji tworzonej w 10 innych językach, możemy dużo dowiedzieć się o tym jak piszemy. Jak potrafimy posługiwać się języykiem, jakich używamy środków poetyckich, jaki jest zakres poruszanych tematów?
Poezja emigracyjna jest integralną częścią współczesnej poezji polskiej.
Istnieje tendencja do ignorowania tego, co tworzone jest poza krajem. Spowodowane jest to brakiem wiedzy o twórczości poetów emigracyjnych. Istnieje optyka skazująca postrzeganie tej poezji na swoisty skansen, kombatanckość, ckliwość lub laurkowość. A nie jest to prawdą.
Pokazać światu, że poezja jest ważna.
Poprzez ciekawy sposób pisania o poetach i ich twórczości można pokazać światu, że poezja jest ważna, że nie zeszła na margies opowiadania o człowieku. Wraz z publikacją książki odbędzie się wiele spotkań w kilkunastu krajach. Da to asumpt do tego, by spotkać się z czytelnikami. by pokazać im autentyczność i żywotność obecnie pisanych wierszy.
Pójście za głosem, obrazem, odczuciem.
Nie potrafię nazwać siły, która każe pisać. Ona jest. Mimo wszystko. Brak zapłaty, czasu, pomysłu; choroba – okazują się nie być istotnymi. Różnokolorowe litery, słowa, wersy, zdania wibrują. Zderzają się ze sobą tworząc kolejne konstrukcje, myśli, znaczenia. I (być może) skąd i po co to wszystko nie jest wiadomym. Ale czy to jest najważniejsze?
Ocalić marzenia.
Nie jest możliwym ogarnięcie całego swiata. Stykamy się tylko z jego fragmentem. Jednym z motywów tworzenia jest chęć przetrwania. Mając wiedzę o tym, że spotkało się tych wszystkich ludzi, poznało się ich twórczość, należy to zapisać. Dać szansę na przetrwanie. W wierszach tkwi tak wiele, że nie można pozwolić na to, by to umarło.
Czytać nasze wiersze.
Książka jest dobrym pretekstem, by wynająć piękną salę, zaprosić gości i czytać im nasze wiersze.
Adam Siemieńczyk
