Wychowywanie dziecka bez wątpienia do łatwych zadań nie należy. Każdy rodzic popełnia mniejsze, bądź większe błędy wychowawcze – nie ma się co oszukiwać, nikomu nie uda się ich uniknąć. Ważne jednak,
by tak jak ma to miejsce we wszystkich aspektach życia, umieć uczyć się na własnych będach i próbować je korygować i stopniowo wyeliminowywać. Na przeciw oczekiwaniom rodziców wychodzą eksperci, którzy wskazują na pewne błędy wychowawcze popełniane nagminnie – błędy wychowawcze, które mogą mieć wpływ na rozwój dziecka i jego zachowanie; nie tylko obecnie, ale także i w przyszłości. Warto skorzystać z pomocy specjalistów i bliżej przyjrzeć się temu co mają oni do powiedzenia, przekazania.
Eksperci wskazują, że jednym z najczęściej popełnianych błędów, przez większość rodziców, jest wmawianie dziecku, że musi ono być najlepsze – lepsze od wszystkich swoich rówieśników i to w każdym aspekcie życia, bez wyjątku. Maluch dorastający w takiej atmosferze wyrabia sobie przekonanie, że nie ma prawa do popełniania żadnych błędów, nawet tych najmniejszych. Fakt, że jest jeszcze dzieckiem, że wciąż się uczy i rozwija nic tutaj nie znaczy. Małoletnia osoba wychowywana w taki sposób dorasta w przekonaniu, że nie ma prawa nikogo prosić o pomoc, gdyż jest to oznaka słabości. Uczy się, że nie ma prawa do wyrażania emocji – negatywne emocje są złe, ale pozytywne też należy tłumić w sobie. W efekcie dziecko myśli, że musi sobie zapracować na miłość rodziców – nie wierzy w to, że rodzice winni mu są bezwarunkową miłość.
Innym błędem, popełniany równie często, jest ignorowanie dziecka – jego potrzeb i uczuć. Takie podejście do wychowywania skutkuje tym, że maluch chcąc zwrócić na siebie uwagę opiekunów zaczyna zachowywać się karygodnie – płacze, krzyczy, wymaga. Rodzice powinni zawsze przyglądać się uważnie swojemu dziecku i jego poczynaniom. Złe uczynki, co naturalne, powinny być karane; jednakże nie można ignorować dobrego zachowania – ono powinno być jak najbardziej nagradzane i doceniane.
Brak konsekwencji ze strony rodziców to także błąd powtarzający się bardzo często. Fachowcy twierdzą, że najczęściej prowadzi on do zachwiania poczucia bezpieczeństwa dziecka, które zawsze powinno mieć ustalone granice i reguły postępowania, zachowywania. Poza tym niezwykle istotny, w tym aspeckie, jest fakt, by obaj rodzice – mama i tata – trzymali wspólny front. Tylko wówczas maluch nauczy się czego mu wolno, a czego nie – co jest zakazane, zabronione. Opiekunowie powinni zawsze spełniać obietnice dane dziecku – to także niezwykle istotna kwestia połączona z tymże tematem.
Specjaliści radzą, by rodzice zawsze byli w stanie znaleźć czas dla dziecka – czas na rozmowę. Niestety, bardzo często w wielu rodzinach dzieje się tak, że tego czasu zwyczajnie brakuje – praca, obowiązki domowe, spotkania z przyjaciółmi wydają się być ważniejsze niż chwile spędzone z maluchem; poświęcone zabawie lub rozmowie. Badania wykazują, że te dzieci, które wiedzą, że zawsze mogą liczyć na swoich rodziców, że ich rodzice zawsze znajdą dla nich czas – gdy tylko tego potrzebują – czują się ważni i dowartościowani. Właśnie w ten sposób budowana jest pewność siebie malucha.
Tym sposobem dziecko uczy się spokojnego i pokojowego rozwiązywania problemów – rozmową, a nie agresją.
Równie często i niemal we wszystkim rodzice wyręczają swoje pociechy – zupełnie niepotrzebnie; zapominając, że nasze dziecko ma dwie rączki i dwie nóżki więc jest w stanie robić różne rzeczy samodzielnie, bez pomocy nadopiekuńczych rodziców. Maluchy, których w okresie dorastania opiekunowie ciągle i nieustannie wyręczali wyrastają na osoby mniej niezależne i pewne siebie.
Błędem jest także utrzymywanie w domu, tak zwanej „żelaznej dyscypliny.” Rodzice powini stosować zasadę równowagi – kary powinny być adekwatne do popełnionych wykroczeń. Najlepszym rozwiązaniem jest – w pierwszej instancji – ostrzeganie dziecka, że przekroczyło wyznaczone granice, a co za tym idzie naraziło się na karę, które będzie wyegzekwowana w momencie, gdy ten sam błąd popełniony zostanie po raz kolejny. Ważne, by kara była krótka i łatwa do wykonania. Dyscyplina to oczywiście rzecz potrzebna, ale powinna być wymagana w odpowiednim momencie.
Na koniec pamiętajmy, że dla każdego dziecka na początku jego drogi życiowej, to rodzice są wzorami do naśladowania i to ich zachowanie – zarówno to pozytywne, jak i negatywne – będzie przez malucha powielane.
MONIKA BROKKINH
